3 - احمد بن حمدانى تغلبى وى ، فاضلى عالم و جامعى كامل و اديبى شاعر بوده و طبعى عالى داشته و از علماى روزگار صاحب بن عباد بوده است . ابن شهرآشوب ، در معالم العلماء وى را از سرايندگان اهل بيت نام برده و اضافه كرده است كه او بدون تقيه و آشكارا به ذكر مناقب اهل بيت عليهم السّلام مىپرداخت . ثعالبى ، در يتيمة الدهر ذيل احوال او مىنويسد : وى ، يگانهء ، دهر و خورشيد روزگار خود بود . در ادب و فضيلت و كرامت و بزرگوارى و مناسب‌گويى و برترى ، بر امثال خود و سواركارى و دلاورى بر ديگر معاصرانش ، برترى داشته است . اشعار او معروف و به ارزندگى و اهميت مشهور مىباشد . وى ، سال 357 هجرى كشته شد « 1 » . 4 - حارث بن على بن زهره حسينى حلبى از آثار او ، قبس الانوار فى نصرة العترة الاطهار و غنية النزوع است . اين دو اثر را در ضمن نسخه‌هايى از معالم ابن شهرآشوب كه در اختيار داريم به وى نسبت داده‌ايم . شگفت اينجاست كه شيخ معاصر در امل الآمل متوجه به اختلاف نام حارث و حمزه نشده و به نام او كه در معالم العلماست اشاره نكرده است بلكه ، در ذيل احوال سيد حمزه كه بعد از اين ترجمه حال او خواهد آمد مىنويسد : ابن شهرآشوب از وى نام برده و نوشته است : از آثار او قبس الانوار فى نصرة العترة الاطهار و غنية النزوع است .

--> ( 1 ) - ثعالبى در يتيمة الدهر او را اين‌چنين معرفى كرده است : ابو فراس حارث بن سعيد بن حمدان و اضافه كرده ، ابو فراس پسرعموى سيف الدوله و ناصر الدوله بوده و صاحب ، در حق او گفته « بدئ الشعر بملك و ختم بملك » يعنى آغاز شعر به امرؤ القيس شروع و به ابو فراس پايان گرفت و متنبى به اهميت او گواهى مىداد . ابو فراس در سال 357 هجرى به مناسبت پيشامدى كه ميان او و يكى از آزادشدگان خاندانش اتفاق افتاد كشته شد - م .